Hey jij daar lustige blog-lezer! Hoe ganet?
Vermits vorige maand geen tripjes werden georganiseerd, noch dodelijke slangen zijn gevangen geworden geweest, zal deze blogupdate minder ‘awesome’ zijn. Maar, maar, een blog dient om beschreven te worden, dus deze maand wat meer over Zuid-Afrikaanse gewoonten en gebruiken. Geen doorlopende prozatekst meer deze keer, maar wel een overzichtelijke, frisse opsomming.
- Het verkeer.
Het verkeer is hier veel minder hectisch dan ik verwachtte. Geen zenuwachtig getoeter noch luid gevloek. Wel opvallend is het kleine aantal verkeerslichten, als vervanging hiervan hebben de Zuid-Afrikanen wel een heel bijzondere regel ingevoerd. Aan elk kruispunt moet je volledig stoppen en wie eerst stopt (van de vier auto’s die dan aan het wachten zijn), mag het eerst doorrijden. Dit leidt natuurlijk tot aarzelingen, mensen die niet op het juiste moment het kruispunt oversteken, en mensen (zoals onze Duitse vriend Sebastian) die zich van deze regel geen bal aantrekken en elke keer gewoon doorscheuren (‘everibodi stopz foor mie, soo I continue hee). Oja, fietsers worden hier uitgelachen. Dat heb ik hierboven al eens vermeld, maar het blijft mij een raadsel waarom het ‘uncool’ is om op een fiets te rijden. Misschien omdat alle internationals hun fiets zijn gaan kopen bij dezelfde fietsenwinkel en dus allemaal met dezelfde fiets rondcrossen … Op enkele ‘puttholes’ na zijn de wegen hier ook supergoed onderhouden, ze zijn altijd wel ergens aan het werken. Wegenwerken zijn ook een hele attractie voor ons. Wanneer het verkeer over 1 baanvak moet, staan er geen tijdelijke verkeerslichten, maar echte mensen met een vlag die je teken doen om te stoppen. Die mensen staan daar dus HEEL de dag, in de broeiende zon, met hun vlag te zwaaien. Ongelofelijk boeiende job. Ik wil niet weten hoeveel ze daarmee verdienen :-s.
- De mensen.
Stellenbosch kan je vergelijken met een oase in het midden van de woestijn. In het centrum van het dorp krioelt het van de blanke studenten. Eens je de straten oversteekt die de campus afbakenen, kom je in een heel andere wereld terecht. De wereld van de zwarten. Het is erg om te zeggen, maar hier is alles minder verzorgd en mooi en als je er rondloopt voel je je helemaal niet op je gemak (al zijn er geen echte redenen voor). Af en toe vermengen de blanke en zwarte wereld zich, je ziet soms zwarte mensen op de velden van de campus slapen tijdens de middaguren. Zo hadden we een paar weken geleden nog een discussie op het veldje voor ons departement en opeens komt daar een dakloze meneer aan, duidelijk onder invloed van drank en nog iets, die naast ons komt liggen en zijn roes begint uit te slapen. Als je ’s avonds op de campus rondloopt zie je ook hier en daar daklozen in de vuilnisbakken duiken in de hoop een beetje eten te vinden Heel verwarrend allemaal. Alle ‘dirty jobs’ (vuilnismannen, hulpjes in het tankstation, inpakkers, kassierster en fruitwegers in supermarkten, …) worden hier trouwens door zwarten uitgeoefend. Blanken zie je alleen maar in banken, vastgoedkantoren en juwelierszaken. Heel grappig is ook dat er in Stellenbosch een ‘green route’ is, een route die ’s nachts wordt bewaakt door ‘agenten’ op een aftands fietsje. Die mannen zijn even breed als mij, kunnen amper recht fietsen en hebben als enige wapen een walkie-talkie, dus ik vraag mij soms af hoe in godsnaam die kerels studenten kunnen beschermen. Nu ja, als je hier ’s avonds in groep naar huis gaat loop je zeker niet meer gevaar dan in Antwerpen. Nog een schrijnend voorbeeld van de kloof tussen arm (zwart) en rijk (blank) en het feit dat de apartheid bij vele mensen nog fris in het hoofd zit: Een paar weken geleden lagen we met z’n vieren op het strand en er komt opeens een black guy op ons af (nog maar eens duidelijk onder invloed van allerlei verdovende middelen) en begint ons in het Afrikaans uit te schelden. We probeerden hem te bedaren, maar hij bleef maar doordrammen over de ‘boere oorlog’ en die ‘fokking rijke blanken’ en hij begon ook in iets te veel detail te vertellen hoe hij blanken had afgemaakt in de oorlog, recht in mijn gezicht. Slik. Zijn immense littekens op zijn armen en schouders deden mij toch effe in mijn spreekwoordelijke broek pissen. Dan kwam zijn zoon eraan, ne struise kerel van 17 die mij uitlachte omdat hij niet geloofde dat ik ouder was als hem. Nu ja, hij wilde absoluut weg uit Zuid-Afrika en vroeg of ik geen job had voor hem, of mijn vader geen job had voor hem. Ik was blank, dus ik had geld. Toen besloot hij zijn vriendin te gaan halen, zij kon ook goed werken en dat moest mij overtuigen om hen naar België te brengen. Zijn vriendin zag er alst volgt uit: 1) ze had geen voortanden, 2) haar borsten floepten om de drie tellen uit haar uitgerokken t-shirt en 3) ze had zich al een eeuwigheid niet meer gewassen gezien de (sorry) korsten overal op haar lichaam. Heel erg schrijnend allemaal. Dan besef je ineens waarom je studeert en dat je al bij al verdomme gelukkig mag zijn dat je in het cleane, veilige België woont. Soms zie je hier ook zwarten lopen in de middle of nowhere, gewoon aan het stappen langs te kant van de weg naar een bestemming die mij dan volledig onbekend is omdat er geen enkel huis/schuur/waterput/… te bespeuren valt in een straal van 20km. Dan besef je pas dat de auto nemen naar de GB een kilometer verderop echt wel ongelofelijk belachelijk is. De blanke studenten kan je in twee groepen opsplitsen: de stoere, populaire, sportieve, good-looking rugbyspelers die omgaan met mooie, schaars geklede dames met een iets te grote zonnenbril enerzijds, en de geeks anderzijds. Die zijn het zaligste, want zelfs bij dit warme weer hier zweren ze bij lange, zwarte broeken en truien. Je kan ze er zo uitpikken. Te grappig. Het is hier ook de gewoonte om op blote voeten naar de les te gaan en op de campus rond te wandelen. Ik heb sinds kort ook die gewoonte overgenomen. Heel bevrijdend gevoel.
- De politie.
’De politie, uw vriend’. NOT! Ook hier geldt dit niet. Naast die raids van vorige maand, racen die agenten hier ook tegen een onverantwoordelijke snelheid door de straten, met zwaailichten en sirenes op, gewoon om eens te laten zien dat ze aanwezig zijn en dat ze voor jouw veiligheid zorgen. Hallow? Nja, ik ga er niet over uitweiden, maar het lijkt mij verstandig om zo veel mogelijk out of troubles te blijven, want de meeste van die flikken zijn zwart en uit op geld. Heel jammer.
- De supermarkt.
Naar de supermarkt gaan is hier een heel avontuur en het is een slecht idee om even rap rap wat eten te gaan kopen tussen twee lessen door, want je weet nooit wanneer je terug buitenkomt. Op sommige dagen heb je gigantisch veel volk dat inkopen komt doen. Heel der families, inclusief mini-kinderen die tussen je benen lopen en den bompa in zijn rolstoel, komen inkopen doen voor komende maand (zakken bloem, zakken suiker, eieren met HOPEN, …). Op andere dagen is het mega rustig, ik vraag me nog steeds af waarom het op sommige dagen zo druk is en op andere niet. Maar wanneer je bij de Pick ‘n’ Pay aankomt en je iet immense rijen aan de kassa, weet je dat je voor een goed uur vastzit, dikke pech! Eén keer was ik mijn spullen aan het uitpakken aan de kassa en de kassierster had een item van mij (Easy Pasta, done in 5 minutes jawel) aangerekend bij de dame voor mij. RAMP!! De supervisor werd er bijgehaald, en die wist geen oplossing voor het probleem. De enige oplossing was dat ik mijn item cash betaalde aan de vrouw voor mij en dat ik dat dan niet meer hoefde te betalen. De vrouw voor mij snapte het natuurlijk niet, en ik vertrouwde het zaakje niet helemaal want ik verstond die opgewonden kassierster maar half. Wat een mess, en dat terwijl er twintig mensen achter mij stonden aan te schuiven. Best funny :D.
Stellenbosch is dus allesbehalve een weerspiegeling van het echte Afrika, maar door de voorbeelden van hierboven merk je wel dat Stellenbosch een eiland is in een zee van armoede (heb ik dat geschreven, wauw!?). Soms vraag je je dus echt of hoe die blanken hier komen en wat ze hier eigenlijk doen en kan je best wel begrijpen dat de zwarten zich verdrukt voelen. Ik kan ook niet wachten om eens ver buiten Stellenbosch te rijden en nog eens van het echte Afrikaanse leven te proeven.
Om af te sluiten nog een beetje nieuws over mezelf. Ik heb hier nog altijd supergoed en kan me niet voorstellen dat ik ooit in België terug zal moeten leven … De gedachte alleen al … We keken gisteren nog naar In de Gloria, en het viel ons op da het landschap en de lucht (‘ha se, de typische witte lucht van België) echt wel om depressief van te worden zijn. Ik ben ook tot het besef gekomen dat ik hier niet voor eeuwig zit (wat ik wel dacht toen ik hier aankwam) en dat omdat er al mensen zijn die eind deze maand terug naar huis vertrekken en beginnen uit te rekenen hoeveel weken ze hier nog zitten. Alle sjans blijf ik tot september, want ik heb het gevoel dat ik hier ECHT nog NIET klaar ben. Ik kan mezelf nog niet eens uitdrukken in het Afrikaans en heb het gevoeld dat ik nog ZOVEEL moet zien. Jullie mogen van geluk spreken ALS jullie mij in september terugzien :D! Lekker dag nog verder!
Dimi x
==> foto’s komen deze week ergens op Picasaweb te staan (kijk vooral uit naar de foto’s van Koninginnedag en de cantus!! :-D)
maandag 5 mei 2008
zaterdag 29 maart 2008
Maand twee
Helleuw Belgian people!
Na twee weken door het Zuid-Afrikaanse binnenland te hebben gecrost, heb ik weer wat tijd gevonden om mijn blog bij te houden. Vooraleer te beginnen met een paar saaie school-dingen voel ik mij verplicht om toch even iets te zeggen over het weer: het is hier nog steeds stralend weer met temperaturen tussen de 20°C en 30°C. Eat that koudste paasvakantie in België. Ok, eens je de saaie schoolstuff gelezen hebt, zullen er spannendere dingen komen. Korte pijn dus.
Onze eerste module (Systematics of the Cape Flora) is achter te rug. En daar ben ik niet droevig om. Het was, voor mij, niet echt boeiend. Veel artikels lezen over planten, informele discussies daarover houden in het Engels, … bweik! Ook twee presentaties en een examen moeten doen. Ik weet mijn punten nog niet, maar het zal wel meevallen. Eén van de twee lecturers (Allan) is wel een grave kerel. Jonge kerel van ongeveer 32 en 6 maanden die praat met veel geluiden: ‘en die planten kenden een ongelofelijk pssshhhttttttww radiatie in Zuid-Afrika, en dat had een ongelofelijke impact ppppppowwwwtch op de vegetatie’. Nu dat ik het neerschijf klinkt het behoorlijk achterlijk eigenlijk … soit, toffe knul dus. De andere, een vrouw, Léanne, was kwenihoe raar. Ze leed aan ADHD denk ik gemengd met een afstotelijke liefde voor planten. Ze praatte over planten als over de bereiding van een steak béarnaise: ‘mmh, en dan een beetje zout erbij en mmmh ja, heerlijke knapperige korst, en oooh mmm ja een smeuïge saus erbij …’. Bah, raar mens.
Ok, nu wat plezantere dingen!
Eerst een bewijs dat de kloof tussen de rassen hier in Stellenbosch nog steeds (14 jaar na het einde van de apartheid) redelijk groot is. We (een groepje van 10 internationale studenten) gingen begin maart op vrijdag uit en alles verliep prima. Daarna haalden we het in ons hoofd om naar een ander (dans)café te trekken: de Springbok. Achteraf bleek dat niet zo een verstandige keuze te zijn. Het was er superleuk, iedereen was aan het dansen op oldies. Maar opeens, tegen 2u, gingen mensen voor mij op de grond liggen. Ik dacht eerst dat het om een soort dans ging, maar hoorde ‘ga nu zitten met een zucht’ niet door de speakers galmen. Ik keek toen naar de deuropening en zag een stuk of 15 politieagenten in volledige vechtuitrusting (handwapen, matrak, peperspray, kogelvrij vest, helm, combats, …) de zaal binnenstormen. Ik besloot wijselijk om mij ook maar op de natte biervloer te leggen. Daarna hoorde ik schoten en agressief geroep ‘Everybody down! NOW!!’ Ik zag agenten pinten uit studenten hun handen slaan en mensen die protesteerden werden zonder pardon gepepersprayed. Iedereen was natuurlijk aan het hoesten van die peperspray walmen en mensen die aan astma leden mochten niet eens buitenstappen. We hebben daar ongeveer 10 minuten op de grond gelegen, toen er mensen opeens rechtstonden. Ik direct recht natuurlijk en ik dacht ‘WEG HIE!!’. Maar ik merkte juist op tijd dat enkel de meisjes naar buiten mochten, anders had ook ik tranende ogen gehad. Na nog eens een half uur op de grond te hebben gezeten en nadat een paar studenten het beu waren en liedjes begonnen te zingen à la ‘Rijkswacht, flikken homofiel!!’ mochten we ook naar buiten. Ik vroeg dan (heel beleefd) aan zo’n cop wat er allemaal gebeurde. Het bleek een drugs razzia te zijn. Maar het beste was dat we niet eens gefouilleerd werden en er was ook geen enkele drugshond! Overbodig machtsvertoon dus. Alle agenten waren ook zwarten en na die incidenten waren er geruchten dat het een wraakactie was van de zwarten op de blanken… De politie waren ook in twee andere cafés binnengevallen en het hele gebeuren stond de dag erna in de kranten. Nationaal voorpaginanieuws! Meisjes hadden klacht ingediend omdat zij (wel) overal(!) werden gefouilleerd en anderen omdat ze zonder reden werden gestampt, gesprayed en geslagen (zélfs meisjes). Een week later was er een vreedzame betoging tegen de politie en werd er in heel Zuid-Afrika over gesproken. Ik ben wel niet op de hoogte van de gevolgen en sancties voor de politie. De beelden van heel dit gebeuren staan trouwens op YouTube (police brutality+Stellenbosch )(http://www.youtube.com/results?search_query=police+brutality+Stellenbosch&search_type=).
Oké, dat was een hele boterham. Nu wat over onze twee biologen-excursies.
De eerste excursie was een fossielenjacht. We hebben 5 dagen door de Karoo getrokken op zoek naar overblijfselen van mammal-like reptiles (de missing link tussen reptielen en zoogdieren). Het ging er allemaal heel losjes aan toe met pintjes hier en daar en we hebben het desolate halfwoestijn landschap (bergen, stenen, zand en dat is het) met zijn verstikkende warmte van dichtbij leren kennen. We bleven in heel crappy omstandigheden overnachten, vaak in internaten. Een leuk verhaal bij zo 1 internaat: we hadden een rugbybal bij en ik heb twee keer een matchke met die kleinmannen meegespeeld. Wanneer ze naar mijn naam vroegen en ik ‘Dimitri’ zei, hoorden ze het in Johannesburg donderen. Ze konden het maar niet uitspreken en besloten mij ‘The Matrix’ ook gekend als ‘Dimatrix’ te dopen. Hilarisch.
(zie foto’s)
De tweede excursie was er eentje dat meer aansloot bij onze volgende module (Animal-Plant Interactions). We zijn naar De Hoop Nature Reserve gereden en daar in de buurt wat data verzameld om een onderzoekje over op te starten. In het begin heel plezant allemaal, leven als een bioloog, elke dag in het veld enzo. Maar naar het einde toe was ik het toch wel beu om een paar uur in de ‘blekke’ zon te zitten voor een plantje wachtend op een vlieg om die dan vervolgens met een vangnet te vangen. Niets zo opwindend als dat. Ze waren al een jaar op zoek naar de juiste bestuiver (een vlieg met een lange tong) in die regio en ze wisten dat die er leefde, maar hadden hem nog nooit kunnen vangen. Er werd een ‘sixpack’ beloofd aan wie hem kon vangen. Iedereen natuurlijk kei enthousiast om die te vangen, en ik bleef er nogal nuchter onder en zette mijzelf in de schaduw voor een plantje. Ik keek wat rond en zag ineens een dik zwart ding op mijn plantje landen. Ikke ni twijfelen, WACK met mijn vangnet op die plant … IK HAD EM! Bruce werd uitzinnig: AWESOMEEEE!!! WOOOOOOOWWWW!!! YES MAANNNN!! WELL DONE DIMI!! YIIIIHAAA!!! en begon mij zowat door elkaar te schudden. De zes pintjes smaakten bijzonder goed, ik was de held van de week! Ze waren niet zeker of die soort al beschreven was en ze doen er nu DNA-analyse op. Als het een nieuwe soort is, krijgt het mijn naam. Hoe zalig is da??
Gelukkig waren onze twee lecturers, Bruce en Allan (zie boven), toffe peren. Elke avond werd er een frisbee matchke (the rules are: there are no rules) georganiseerd. Geloof mij, het is bijzonder vreemd om gebodychecked te worden door je prof en om vervolgens allemaal tesamen in de douches te zitten. Ik zie dat niet gauw in Antwerpen gebeuren J. Bruce is nogal extreem en kan zijn vreugde moeilijk kanaliseren (zie mijn vangst). Dat bleek ook toen we de laatste dag op weg naar huis waren en een pofadder de weg overstak. Een pofadder is een slang en zowat het gevaarlijkste dier in Zuid-Afrika. Eén beet ervan en je ligt binnen de 5 seconden dood op de grond. Bruce sprong uit de auto (AWESOME DUUUUDE!! LOOK AT THAT!!! NIIIIIICE!!) en vond het plezant om het dier wat te pesten met zijn t-shirt om een beet uit te lokken (zie foto’s). Crazy!
Al bij al vielen de twee weken goed mee. Ik heb nu al een behoorlijk stuk van Zuid-Afrika gezien en ken mijn klasgenoten door en door (ik kan ze nu zelfs aan hun gesnurk herkennen).
Alles verloopt hier nog steeds prima en schoolgevoel is mij al twee maanden onbekend. Af en toe moet er gelezen worden en gepresenteerd worden, maar elke avond doe ik wel iets met mijn Maties hier. Ik heb nog geen plannen gemaakt voor volgende maand (buiten een Belgische cantus, om mijn neef’s eer hier in Stellenbosch hoog te houden en mijn tweede module). Ik zal wel zien wat er op mij afkomt, maar jullie zullen het volgende maand allemaal mogen lezen!
Baie dankie voor het lezen en dikke groeten aan jullie allemaal!
Dimatrix
P.S.: Mochten mensen van ‘de 5’ mijn blog lezen, kunnen jullie mij op te hoogte houden van onze prestaties? Moeten we vechten voor het behoud of worden we los kampioen? Met welke opstelling wordt er gespeeld en wordt de ‘gouden regel’ nog gerespecteerd?
Na twee weken door het Zuid-Afrikaanse binnenland te hebben gecrost, heb ik weer wat tijd gevonden om mijn blog bij te houden. Vooraleer te beginnen met een paar saaie school-dingen voel ik mij verplicht om toch even iets te zeggen over het weer: het is hier nog steeds stralend weer met temperaturen tussen de 20°C en 30°C. Eat that koudste paasvakantie in België. Ok, eens je de saaie schoolstuff gelezen hebt, zullen er spannendere dingen komen. Korte pijn dus.
Onze eerste module (Systematics of the Cape Flora) is achter te rug. En daar ben ik niet droevig om. Het was, voor mij, niet echt boeiend. Veel artikels lezen over planten, informele discussies daarover houden in het Engels, … bweik! Ook twee presentaties en een examen moeten doen. Ik weet mijn punten nog niet, maar het zal wel meevallen. Eén van de twee lecturers (Allan) is wel een grave kerel. Jonge kerel van ongeveer 32 en 6 maanden die praat met veel geluiden: ‘en die planten kenden een ongelofelijk pssshhhttttttww radiatie in Zuid-Afrika, en dat had een ongelofelijke impact ppppppowwwwtch op de vegetatie’. Nu dat ik het neerschijf klinkt het behoorlijk achterlijk eigenlijk … soit, toffe knul dus. De andere, een vrouw, Léanne, was kwenihoe raar. Ze leed aan ADHD denk ik gemengd met een afstotelijke liefde voor planten. Ze praatte over planten als over de bereiding van een steak béarnaise: ‘mmh, en dan een beetje zout erbij en mmmh ja, heerlijke knapperige korst, en oooh mmm ja een smeuïge saus erbij …’. Bah, raar mens.
Ok, nu wat plezantere dingen!
Eerst een bewijs dat de kloof tussen de rassen hier in Stellenbosch nog steeds (14 jaar na het einde van de apartheid) redelijk groot is. We (een groepje van 10 internationale studenten) gingen begin maart op vrijdag uit en alles verliep prima. Daarna haalden we het in ons hoofd om naar een ander (dans)café te trekken: de Springbok. Achteraf bleek dat niet zo een verstandige keuze te zijn. Het was er superleuk, iedereen was aan het dansen op oldies. Maar opeens, tegen 2u, gingen mensen voor mij op de grond liggen. Ik dacht eerst dat het om een soort dans ging, maar hoorde ‘ga nu zitten met een zucht’ niet door de speakers galmen. Ik keek toen naar de deuropening en zag een stuk of 15 politieagenten in volledige vechtuitrusting (handwapen, matrak, peperspray, kogelvrij vest, helm, combats, …) de zaal binnenstormen. Ik besloot wijselijk om mij ook maar op de natte biervloer te leggen. Daarna hoorde ik schoten en agressief geroep ‘Everybody down! NOW!!’ Ik zag agenten pinten uit studenten hun handen slaan en mensen die protesteerden werden zonder pardon gepepersprayed. Iedereen was natuurlijk aan het hoesten van die peperspray walmen en mensen die aan astma leden mochten niet eens buitenstappen. We hebben daar ongeveer 10 minuten op de grond gelegen, toen er mensen opeens rechtstonden. Ik direct recht natuurlijk en ik dacht ‘WEG HIE!!’. Maar ik merkte juist op tijd dat enkel de meisjes naar buiten mochten, anders had ook ik tranende ogen gehad. Na nog eens een half uur op de grond te hebben gezeten en nadat een paar studenten het beu waren en liedjes begonnen te zingen à la ‘Rijkswacht, flikken homofiel!!’ mochten we ook naar buiten. Ik vroeg dan (heel beleefd) aan zo’n cop wat er allemaal gebeurde. Het bleek een drugs razzia te zijn. Maar het beste was dat we niet eens gefouilleerd werden en er was ook geen enkele drugshond! Overbodig machtsvertoon dus. Alle agenten waren ook zwarten en na die incidenten waren er geruchten dat het een wraakactie was van de zwarten op de blanken… De politie waren ook in twee andere cafés binnengevallen en het hele gebeuren stond de dag erna in de kranten. Nationaal voorpaginanieuws! Meisjes hadden klacht ingediend omdat zij (wel) overal(!) werden gefouilleerd en anderen omdat ze zonder reden werden gestampt, gesprayed en geslagen (zélfs meisjes). Een week later was er een vreedzame betoging tegen de politie en werd er in heel Zuid-Afrika over gesproken. Ik ben wel niet op de hoogte van de gevolgen en sancties voor de politie. De beelden van heel dit gebeuren staan trouwens op YouTube (police brutality+Stellenbosch )(http://www.youtube.com/results?search_query=police+brutality+Stellenbosch&search_type=).
Oké, dat was een hele boterham. Nu wat over onze twee biologen-excursies.
De eerste excursie was een fossielenjacht. We hebben 5 dagen door de Karoo getrokken op zoek naar overblijfselen van mammal-like reptiles (de missing link tussen reptielen en zoogdieren). Het ging er allemaal heel losjes aan toe met pintjes hier en daar en we hebben het desolate halfwoestijn landschap (bergen, stenen, zand en dat is het) met zijn verstikkende warmte van dichtbij leren kennen. We bleven in heel crappy omstandigheden overnachten, vaak in internaten. Een leuk verhaal bij zo 1 internaat: we hadden een rugbybal bij en ik heb twee keer een matchke met die kleinmannen meegespeeld. Wanneer ze naar mijn naam vroegen en ik ‘Dimitri’ zei, hoorden ze het in Johannesburg donderen. Ze konden het maar niet uitspreken en besloten mij ‘The Matrix’ ook gekend als ‘Dimatrix’ te dopen. Hilarisch.
(zie foto’s)
De tweede excursie was er eentje dat meer aansloot bij onze volgende module (Animal-Plant Interactions). We zijn naar De Hoop Nature Reserve gereden en daar in de buurt wat data verzameld om een onderzoekje over op te starten. In het begin heel plezant allemaal, leven als een bioloog, elke dag in het veld enzo. Maar naar het einde toe was ik het toch wel beu om een paar uur in de ‘blekke’ zon te zitten voor een plantje wachtend op een vlieg om die dan vervolgens met een vangnet te vangen. Niets zo opwindend als dat. Ze waren al een jaar op zoek naar de juiste bestuiver (een vlieg met een lange tong) in die regio en ze wisten dat die er leefde, maar hadden hem nog nooit kunnen vangen. Er werd een ‘sixpack’ beloofd aan wie hem kon vangen. Iedereen natuurlijk kei enthousiast om die te vangen, en ik bleef er nogal nuchter onder en zette mijzelf in de schaduw voor een plantje. Ik keek wat rond en zag ineens een dik zwart ding op mijn plantje landen. Ikke ni twijfelen, WACK met mijn vangnet op die plant … IK HAD EM! Bruce werd uitzinnig: AWESOMEEEE!!! WOOOOOOOWWWW!!! YES MAANNNN!! WELL DONE DIMI!! YIIIIHAAA!!! en begon mij zowat door elkaar te schudden. De zes pintjes smaakten bijzonder goed, ik was de held van de week! Ze waren niet zeker of die soort al beschreven was en ze doen er nu DNA-analyse op. Als het een nieuwe soort is, krijgt het mijn naam. Hoe zalig is da??
Gelukkig waren onze twee lecturers, Bruce en Allan (zie boven), toffe peren. Elke avond werd er een frisbee matchke (the rules are: there are no rules) georganiseerd. Geloof mij, het is bijzonder vreemd om gebodychecked te worden door je prof en om vervolgens allemaal tesamen in de douches te zitten. Ik zie dat niet gauw in Antwerpen gebeuren J. Bruce is nogal extreem en kan zijn vreugde moeilijk kanaliseren (zie mijn vangst). Dat bleek ook toen we de laatste dag op weg naar huis waren en een pofadder de weg overstak. Een pofadder is een slang en zowat het gevaarlijkste dier in Zuid-Afrika. Eén beet ervan en je ligt binnen de 5 seconden dood op de grond. Bruce sprong uit de auto (AWESOME DUUUUDE!! LOOK AT THAT!!! NIIIIIICE!!) en vond het plezant om het dier wat te pesten met zijn t-shirt om een beet uit te lokken (zie foto’s). Crazy!
Al bij al vielen de twee weken goed mee. Ik heb nu al een behoorlijk stuk van Zuid-Afrika gezien en ken mijn klasgenoten door en door (ik kan ze nu zelfs aan hun gesnurk herkennen).
Alles verloopt hier nog steeds prima en schoolgevoel is mij al twee maanden onbekend. Af en toe moet er gelezen worden en gepresenteerd worden, maar elke avond doe ik wel iets met mijn Maties hier. Ik heb nog geen plannen gemaakt voor volgende maand (buiten een Belgische cantus, om mijn neef’s eer hier in Stellenbosch hoog te houden en mijn tweede module). Ik zal wel zien wat er op mij afkomt, maar jullie zullen het volgende maand allemaal mogen lezen!
Baie dankie voor het lezen en dikke groeten aan jullie allemaal!
Dimatrix
P.S.: Mochten mensen van ‘de 5’ mijn blog lezen, kunnen jullie mij op te hoogte houden van onze prestaties? Moeten we vechten voor het behoud of worden we los kampioen? Met welke opstelling wordt er gespeeld en wordt de ‘gouden regel’ nog gerespecteerd?
zondag 17 februari 2008
Tweede update!
Tweede update!
Mijn vakken komen in orde!! Huray Huray! Goed nieuws dus. Nu kunnen de lessen pas echt beginnen voor mij. Ik ben juist terug van een excursie trouwens, en de biologen hier zijn niet te vergelijken met de biologen thuis (geen geitenwollensokken of lang haar of een vogel op de schouder). De prof is een redelijk jonge dude die je mag aanspreken met zijn voornaam, Bruce J. Ik volg nu 4 vakken, telkens modules van 3 à 4 weken met een examen erna. Goed systeem voor mij dus. Er zijn ook heel wat excursies gepland, waaronder eentje van 1600 km waarbij er geen elektrische toestellen als GSM, laptop, iPOD worden toegelaten. ‘We’ll just listen to the sound of nature’. Wat er verder nog gebeurd is:
- bezoek aan township Kayamandi. Heel triest allemaal, kleine hutjes, 3 families in 1 hutje, urinegeur overal … sad. Er loopt ook een project van de unif in dat township dat het mogelijk maakt dat internationale studenten een basketbalteam van locals kunnen trainen. Ik heb het 1 keer gedaan en het was echt zo grappig! Die mannekes blijven echt lopen. ’s Avonds was het dan een braai met hen en ook toen is mij opgevallen dat ze eigenlijk niets van ons verschillen en zelfs blijer door het leven gaan dan wij … absurd dus. Ik weet nog niet of ik het voort ga doen, want mijn lessenrooster laat het jammer genoeg niet toe.
- tripjes: Paarl, Jonkershoek, Boulder’s beach (PINGUINS!!!), Kaap de Goede Hoop, Cape Point, Tafelberg, surfen … Nog effe iets zeggen over die pinguins: meest hilarische beest dat ik ooit heb gezien J. Je kon er echt naast gaan zitten zonder dat ze moveden. De foto’s ervan komen op Picasa. U
- uitgaan: elke avond wordt er wel iets gedaan, maar de meest memorabele avond van de voorbije weken was de avond voor Benny’s verjaardag. Olivier en ik hadden het in ons hoofd gehaald om de aanloop naar zijn verjaardag te vieren door shotjes te drinken. Eerst tequila, dan Jägermeister, … maar we (stuk of 6 mensen, waaronder 3 meisjes) voelden er niet zoveel van. Toen besloot ik maar aan de bartender longshots te serveren van het strafste wat em had. Drie keer raden wat het was: Strohrum!! 80%. Puur. Slecht idee. Er zijn twee slachtoffers gevallen en de overigen hadden het de rest van de avond behoorlijk moeilijk.
- mijn verjaardag: eerst en vooral superbedankt aan iedereen die mij iets heeft gestuurd! Echt leuk!! We zijn al beginnen te vieren de avond van de 12de en ook dat was een goei feesje. Dan overdag naar Strand geweest, verjaren op het strand bij 30°C is quite an experience! ’s Avonds heb ik hier een feesje georganiseerd en dat was dikke dikke pret, de foto’s liegen er niet om.
Ziezowi, nu gaat alles zowat beginnen hier en zal mijn blog maar sporadisch (!) worden aangevuld.
Dikke negerzoenen to y’all!!
Mdimi
Mijn vakken komen in orde!! Huray Huray! Goed nieuws dus. Nu kunnen de lessen pas echt beginnen voor mij. Ik ben juist terug van een excursie trouwens, en de biologen hier zijn niet te vergelijken met de biologen thuis (geen geitenwollensokken of lang haar of een vogel op de schouder). De prof is een redelijk jonge dude die je mag aanspreken met zijn voornaam, Bruce J. Ik volg nu 4 vakken, telkens modules van 3 à 4 weken met een examen erna. Goed systeem voor mij dus. Er zijn ook heel wat excursies gepland, waaronder eentje van 1600 km waarbij er geen elektrische toestellen als GSM, laptop, iPOD worden toegelaten. ‘We’ll just listen to the sound of nature’. Wat er verder nog gebeurd is:
- bezoek aan township Kayamandi. Heel triest allemaal, kleine hutjes, 3 families in 1 hutje, urinegeur overal … sad. Er loopt ook een project van de unif in dat township dat het mogelijk maakt dat internationale studenten een basketbalteam van locals kunnen trainen. Ik heb het 1 keer gedaan en het was echt zo grappig! Die mannekes blijven echt lopen. ’s Avonds was het dan een braai met hen en ook toen is mij opgevallen dat ze eigenlijk niets van ons verschillen en zelfs blijer door het leven gaan dan wij … absurd dus. Ik weet nog niet of ik het voort ga doen, want mijn lessenrooster laat het jammer genoeg niet toe.
- tripjes: Paarl, Jonkershoek, Boulder’s beach (PINGUINS!!!), Kaap de Goede Hoop, Cape Point, Tafelberg, surfen … Nog effe iets zeggen over die pinguins: meest hilarische beest dat ik ooit heb gezien J. Je kon er echt naast gaan zitten zonder dat ze moveden. De foto’s ervan komen op Picasa. U
- uitgaan: elke avond wordt er wel iets gedaan, maar de meest memorabele avond van de voorbije weken was de avond voor Benny’s verjaardag. Olivier en ik hadden het in ons hoofd gehaald om de aanloop naar zijn verjaardag te vieren door shotjes te drinken. Eerst tequila, dan Jägermeister, … maar we (stuk of 6 mensen, waaronder 3 meisjes) voelden er niet zoveel van. Toen besloot ik maar aan de bartender longshots te serveren van het strafste wat em had. Drie keer raden wat het was: Strohrum!! 80%. Puur. Slecht idee. Er zijn twee slachtoffers gevallen en de overigen hadden het de rest van de avond behoorlijk moeilijk.
- mijn verjaardag: eerst en vooral superbedankt aan iedereen die mij iets heeft gestuurd! Echt leuk!! We zijn al beginnen te vieren de avond van de 12de en ook dat was een goei feesje. Dan overdag naar Strand geweest, verjaren op het strand bij 30°C is quite an experience! ’s Avonds heb ik hier een feesje georganiseerd en dat was dikke dikke pret, de foto’s liegen er niet om.
Ziezowi, nu gaat alles zowat beginnen hier en zal mijn blog maar sporadisch (!) worden aangevuld.
Dikke negerzoenen to y’all!!
Mdimi
zondag 3 februari 2008
eerste nieuws !
Maties!!
Nu alles een beetje in zijn plooi begint te vallen en het ondertussen is beginnen regenen, heb ik wat tijd gevonden om mijn blog eens te updaten. Iedereen die op Erasmus is geweest kan het volgende beamen: de eerste week is echt ongelofelijk hectisch! Ik heb eerst 7 nachten in een jeugdherberg geslapen, soms met 8 snurkmensen in 1 kamer, en die dagen moest ik dan ook uit mijn valies leven … plezaaaant! Ondertussen moest ik dan ook rondbellen en van hier naar daar fietsen om een kot te zoeken. Dat was mijn eerste ervaring met de Zuid-Afrikaanse mentaliteit: een afspraak regelen en niet komen opdagen. Dat is mij zeker 4 keer overkomen. Uiteindelijk ben ik dan via via te weten gekomen dat er een kamer vrijkwam in een huis, ik heb dan meteen gebeld en gaan kijken en het zag er supergoed uit: tuin, zwembadje, poetsvrouw, oven, microgolf, oven, nice badkamer, grote badkamer, … Het enige minpunt is dat het huis gevuld is met Ollanders (een stuk of 10 meisjes, weet niet precies hoeveel er komen er precies altijd bij, en 1 jongen). Ik ben dus de Belg tussen de Hollanders. Ohja er is nog 1 Duits meisje die in het tuinhuisje leeft J. Daarnaast was er nog de introductieweek van de unif zelf. Veel papierwerk in orde maken, alles een beetje leren kennen, vriendjes maken, naar braai’s (BBQ) gaan van mensen die je amper kent, tripje naar Kaapstad, … Allemaal goed georganiseerd. De meeste internationals (240 in totaal) hier zijn trouwens Amerikanen en Nederlanders, daarna komen de Duitsers, gevolgd door een handjevol Zweden, Noren, Fransen, … Wij Belgen zijn hier met een tiental. Ik ken nog niet iedereen, maar we hebben wel al zo een kliekje: Olivier (B), Kara (USA), Megan (USA) en Megan (USA), Jelmer (Ned), … Je maakt elke dag nieuwe vrienden en krijgt elke dag een hoop telefoonnummers. Ik heb zeker 10 namen in mijn gsm staan waar ik geen gezicht kan bij plakken.
Het regelen van mijn vakken verloopt ook bijzonder moeizaam omdat Benny (mede-bioloog uit A’pen) en ik te horen hebben gekregen dat we geen vakken kunnen volgen aan het departement biologie hier. Reden? ‘The people of that department are too lazy to arrange the paperwork of international students’. Ze zijn dus gewoon te lui om ons te accepteren … Kom-aan! Dus, nu zijn we op zoek naar andere vakken in andere departementen en hopen we dat Antwerpen daar akkoord mee gaat. En anders zullen vakken van A’pen hier moeten volgen …
We hebben ook al een paar mooie tripjes gedaan, maar daar kan ik moeilijk over schrijven, de foto’s spreken voor zich. Die zullen later op internet verschijnen, omdat het uploaden van foto’s verschrikkelijk veel tijd in beslag neemt en ook reteduur is. Op mijn Facebook kan je wel al foto’s bekijken van andere mensen.
Nog snel even iets zeggen over het studentenleven hier: Antwerpen (en Wilrijk zéker J) kunnen een puntje zuigen aan het uitgaansleven hier. Nog nooit meegemaakt! ’s Avonds wordt iedereen hier wakker en scheuren de johnne-auto’s door mekaar (getunede CiTi golfjes en Opel Corsa’s). De meisjes zijn hier ook ONGELOFELIJK knap, ni te doen … Op een feesje in Antwerpen zie je op 1 avond misschien 5 mooie meiden, hier zijn ze ALLEMAAL fokkinghot zoals ze hier zeggen. De dudes zijn ook allemaal superbreed en dragen allemaal poloshirtjes. Rijden onder invloed is hier ook een nationale sport. Mic, ge zou hier is moeten langskomen met de Bob-bus, succes gegarandeerd!
OK, tot zover mijn warrig verhaal van de eerste warrige weken in Stellenbosch (Stellenbosshhhhh). Ik weet niet wanneer de volgende update is, maar je zal het wel te weten komen. Check ook af en toe Facebook en mijn Picasaweb voor foto’s!
Saluuu!
Dimi
Nu alles een beetje in zijn plooi begint te vallen en het ondertussen is beginnen regenen, heb ik wat tijd gevonden om mijn blog eens te updaten. Iedereen die op Erasmus is geweest kan het volgende beamen: de eerste week is echt ongelofelijk hectisch! Ik heb eerst 7 nachten in een jeugdherberg geslapen, soms met 8 snurkmensen in 1 kamer, en die dagen moest ik dan ook uit mijn valies leven … plezaaaant! Ondertussen moest ik dan ook rondbellen en van hier naar daar fietsen om een kot te zoeken. Dat was mijn eerste ervaring met de Zuid-Afrikaanse mentaliteit: een afspraak regelen en niet komen opdagen. Dat is mij zeker 4 keer overkomen. Uiteindelijk ben ik dan via via te weten gekomen dat er een kamer vrijkwam in een huis, ik heb dan meteen gebeld en gaan kijken en het zag er supergoed uit: tuin, zwembadje, poetsvrouw, oven, microgolf, oven, nice badkamer, grote badkamer, … Het enige minpunt is dat het huis gevuld is met Ollanders (een stuk of 10 meisjes, weet niet precies hoeveel er komen er precies altijd bij, en 1 jongen). Ik ben dus de Belg tussen de Hollanders. Ohja er is nog 1 Duits meisje die in het tuinhuisje leeft J. Daarnaast was er nog de introductieweek van de unif zelf. Veel papierwerk in orde maken, alles een beetje leren kennen, vriendjes maken, naar braai’s (BBQ) gaan van mensen die je amper kent, tripje naar Kaapstad, … Allemaal goed georganiseerd. De meeste internationals (240 in totaal) hier zijn trouwens Amerikanen en Nederlanders, daarna komen de Duitsers, gevolgd door een handjevol Zweden, Noren, Fransen, … Wij Belgen zijn hier met een tiental. Ik ken nog niet iedereen, maar we hebben wel al zo een kliekje: Olivier (B), Kara (USA), Megan (USA) en Megan (USA), Jelmer (Ned), … Je maakt elke dag nieuwe vrienden en krijgt elke dag een hoop telefoonnummers. Ik heb zeker 10 namen in mijn gsm staan waar ik geen gezicht kan bij plakken.
Het regelen van mijn vakken verloopt ook bijzonder moeizaam omdat Benny (mede-bioloog uit A’pen) en ik te horen hebben gekregen dat we geen vakken kunnen volgen aan het departement biologie hier. Reden? ‘The people of that department are too lazy to arrange the paperwork of international students’. Ze zijn dus gewoon te lui om ons te accepteren … Kom-aan! Dus, nu zijn we op zoek naar andere vakken in andere departementen en hopen we dat Antwerpen daar akkoord mee gaat. En anders zullen vakken van A’pen hier moeten volgen …
We hebben ook al een paar mooie tripjes gedaan, maar daar kan ik moeilijk over schrijven, de foto’s spreken voor zich. Die zullen later op internet verschijnen, omdat het uploaden van foto’s verschrikkelijk veel tijd in beslag neemt en ook reteduur is. Op mijn Facebook kan je wel al foto’s bekijken van andere mensen.
Nog snel even iets zeggen over het studentenleven hier: Antwerpen (en Wilrijk zéker J) kunnen een puntje zuigen aan het uitgaansleven hier. Nog nooit meegemaakt! ’s Avonds wordt iedereen hier wakker en scheuren de johnne-auto’s door mekaar (getunede CiTi golfjes en Opel Corsa’s). De meisjes zijn hier ook ONGELOFELIJK knap, ni te doen … Op een feesje in Antwerpen zie je op 1 avond misschien 5 mooie meiden, hier zijn ze ALLEMAAL fokkinghot zoals ze hier zeggen. De dudes zijn ook allemaal superbreed en dragen allemaal poloshirtjes. Rijden onder invloed is hier ook een nationale sport. Mic, ge zou hier is moeten langskomen met de Bob-bus, succes gegarandeerd!
OK, tot zover mijn warrig verhaal van de eerste warrige weken in Stellenbosch (Stellenbosshhhhh). Ik weet niet wanneer de volgende update is, maar je zal het wel te weten komen. Check ook af en toe Facebook en mijn Picasaweb voor foto’s!
Saluuu!
Dimi
Abonneren op:
Posts (Atom)
