Weetjes over Stellenbosch

Hey jij daar lustige blog-lezer! Hoe ganet?
Vermits vorige maand geen tripjes werden georganiseerd, noch dodelijke slangen zijn gevangen geworden geweest, zal deze blogupdate minder ‘awesome’ zijn. Maar, maar, een blog dient om beschreven te worden, dus deze maand wat meer over Zuid-Afrikaanse gewoonten en gebruiken. Geen doorlopende prozatekst meer deze keer, maar wel een overzichtelijke, frisse opsomming.

- Het verkeer.
Het verkeer is hier veel minder hectisch dan ik verwachtte. Geen zenuwachtig getoeter noch luid gevloek. Wel opvallend is het kleine aantal verkeerslichten, als vervanging hiervan hebben de Zuid-Afrikanen wel een heel bijzondere regel ingevoerd. Aan elk kruispunt moet je volledig stoppen en wie eerst stopt (van de vier auto’s die dan aan het wachten zijn), mag het eerst doorrijden. Dit leidt natuurlijk tot aarzelingen, mensen die niet op het juiste moment het kruispunt oversteken, en mensen (zoals onze Duitse vriend Sebastian) die zich van deze regel geen bal aantrekken en elke keer gewoon doorscheuren (‘everibodi stopz foor mie, soo I continue hee). Oja, fietsers worden hier uitgelachen. Dat heb ik hierboven al eens vermeld, maar het blijft mij een raadsel waarom het ‘uncool’ is om op een fiets te rijden. Misschien omdat alle internationals hun fiets zijn gaan kopen bij dezelfde fietsenwinkel en dus allemaal met dezelfde fiets rondcrossen … Op enkele ‘puttholes’ na zijn de wegen hier ook supergoed onderhouden, ze zijn altijd wel ergens aan het werken. Wegenwerken zijn ook een hele attractie voor ons. Wanneer het verkeer over 1 baanvak moet, staan er geen tijdelijke verkeerslichten, maar echte mensen met een vlag die je teken doen om te stoppen. Die mensen staan daar dus HEEL de dag, in de broeiende zon, met hun vlag te zwaaien. Ongelofelijk boeiende job. Ik wil niet weten hoeveel ze daarmee verdienen :-s.

- De mensen.
Stellenbosch kan je vergelijken met een oase in het midden van de woestijn. In het centrum van het dorp krioelt het van de blanke studenten. Eens je de straten oversteekt die de campus afbakenen, kom je in een heel andere wereld terecht. De wereld van de zwarten. Het is erg om te zeggen, maar hier is alles minder verzorgd en mooi en als je er rondloopt voel je je helemaal niet op je gemak (al zijn er geen echte redenen voor). Af en toe vermengen de blanke en zwarte wereld zich, je ziet soms zwarte mensen op de velden van de campus slapen tijdens de middaguren. Zo hadden we een paar weken geleden nog een discussie op het veldje voor ons departement en opeens komt daar een dakloze meneer aan, duidelijk onder invloed van drank en nog iets, die naast ons komt liggen en zijn roes begint uit te slapen. Als je ’s avonds op de campus rondloopt zie je ook hier en daar daklozen in de vuilnisbakken duiken in de hoop een beetje eten te vinden Heel verwarrend allemaal. Alle ‘dirty jobs’ (vuilnismannen, hulpjes in het tankstation, inpakkers, kassierster en fruitwegers in supermarkten, …) worden hier trouwens door zwarten uitgeoefend. Blanken zie je alleen maar in banken, vastgoedkantoren en juwelierszaken. Heel grappig is ook dat er in Stellenbosch een ‘green route’ is, een route die ’s nachts wordt bewaakt door ‘agenten’ op een aftands fietsje. Die mannen zijn even breed als mij, kunnen amper recht fietsen en hebben als enige wapen een walkie-talkie, dus ik vraag mij soms af hoe in godsnaam die kerels studenten kunnen beschermen. Nu ja, als je hier ’s avonds in groep naar huis gaat loop je zeker niet meer gevaar dan in Antwerpen. Nog een schrijnend voorbeeld van de kloof tussen arm (zwart) en rijk (blank) en het feit dat de apartheid bij vele mensen nog fris in het hoofd zit: Een paar weken geleden lagen we met z’n vieren op het strand en er komt opeens een black guy op ons af (nog maar eens duidelijk onder invloed van allerlei verdovende middelen) en begint ons in het Afrikaans uit te schelden. We probeerden hem te bedaren, maar hij bleef maar doordrammen over de ‘boere oorlog’ en die ‘fokking rijke blanken’ en hij begon ook in iets te veel detail te vertellen hoe hij blanken had afgemaakt in de oorlog, recht in mijn gezicht. Slik. Zijn immense littekens op zijn armen en schouders deden mij toch effe in mijn spreekwoordelijke broek pissen. Dan kwam zijn zoon eraan, ne struise kerel van 17 die mij uitlachte omdat hij niet geloofde dat ik ouder was als hem. Nu ja, hij wilde absoluut weg uit Zuid-Afrika en vroeg of ik geen job had voor hem, of mijn vader geen job had voor hem. Ik was blank, dus ik had geld. Toen besloot hij zijn vriendin te gaan halen, zij kon ook goed werken en dat moest mij overtuigen om hen naar België te brengen. Zijn vriendin zag er alst volgt uit: 1) ze had geen voortanden, 2) haar borsten floepten om de drie tellen uit haar uitgerokken t-shirt en 3) ze had zich al een eeuwigheid niet meer gewassen gezien de (sorry) korsten overal op haar lichaam. Heel erg schrijnend allemaal. Dan besef je ineens waarom je studeert en dat je al bij al verdomme gelukkig mag zijn dat je in het cleane, veilige België woont. Soms zie je hier ook zwarten lopen in de middle of nowhere, gewoon aan het stappen langs te kant van de weg naar een bestemming die mij dan volledig onbekend is omdat er geen enkel huis/schuur/waterput/… te bespeuren valt in een straal van 20km. Dan besef je pas dat de auto nemen naar de GB een kilometer verderop echt wel ongelofelijk belachelijk is. De blanke studenten kan je in twee groepen opsplitsen: de stoere, populaire, sportieve, good-looking rugbyspelers die omgaan met mooie, schaars geklede dames met een iets te grote zonnenbril enerzijds, en de geeks anderzijds. Die zijn het zaligste, want zelfs bij dit warme weer hier zweren ze bij lange, zwarte broeken en truien. Je kan ze er zo uitpikken. Te grappig. Het is hier ook de gewoonte om op blote voeten naar de les te gaan en op de campus rond te wandelen. Ik heb sinds kort ook die gewoonte overgenomen. Heel bevrijdend gevoel.

- De politie.
’De politie, uw vriend’. NOT! Ook hier geldt dit niet. Naast die raids van vorige maand, racen die agenten hier ook tegen een onverantwoordelijke snelheid door de straten, met zwaailichten en sirenes op, gewoon om eens te laten zien dat ze aanwezig zijn en dat ze voor jouw veiligheid zorgen. Hallow? Nja, ik ga er niet over uitweiden, maar het lijkt mij verstandig om zo veel mogelijk out of troubles te blijven, want de meeste van die flikken zijn zwart en uit op geld. Heel jammer.

- De supermarkt.
Naar de supermarkt gaan is hier een heel avontuur en het is een slecht idee om even rap rap wat eten te gaan kopen tussen twee lessen door, want je weet nooit wanneer je terug buitenkomt. Op sommige dagen heb je gigantisch veel volk dat inkopen komt doen. Heel der families, inclusief mini-kinderen die tussen je benen lopen en den bompa in zijn rolstoel, komen inkopen doen voor komende maand (zakken bloem, zakken suiker, eieren met HOPEN, …). Op andere dagen is het mega rustig, ik vraag me nog steeds af waarom het op sommige dagen zo druk is en op andere niet. Maar wanneer je bij de Pick ‘n’ Pay aankomt en je iet immense rijen aan de kassa, weet je dat je voor een goed uur vastzit, dikke pech! Eén keer was ik mijn spullen aan het uitpakken aan de kassa en de kassierster had een item van mij (Easy Pasta, done in 5 minutes jawel) aangerekend bij de dame voor mij. RAMP!! De supervisor werd er bijgehaald, en die wist geen oplossing voor het probleem. De enige oplossing was dat ik mijn item cash betaalde aan de vrouw voor mij en dat ik dat dan niet meer hoefde te betalen. De vrouw voor mij snapte het natuurlijk niet, en ik vertrouwde het zaakje niet helemaal want ik verstond die opgewonden kassierster maar half. Wat een mess, en dat terwijl er twintig mensen achter mij stonden aan te schuiven. Best funny :D.

Stellenbosch is dus allesbehalve een weerspiegeling van het echte Afrika, maar door de voorbeelden van hierboven merk je wel dat Stellenbosch een eiland is in een zee van armoede (heb ik dat geschreven, wauw!?). Soms vraag je je dus echt of hoe die blanken hier komen en wat ze hier eigenlijk doen en kan je best wel begrijpen dat de zwarten zich verdrukt voelen. Ik kan ook niet wachten om eens ver buiten Stellenbosch te rijden en nog eens van het echte Afrikaanse leven te proeven.

Om af te sluiten nog een beetje nieuws over mezelf. Ik heb hier nog altijd supergoed en kan me niet voorstellen dat ik ooit in België terug zal moeten leven … De gedachte alleen al … We keken gisteren nog naar In de Gloria, en het viel ons op da het landschap en de lucht (‘ha se, de typische witte lucht van België) echt wel om depressief van te worden zijn. Ik ben ook tot het besef gekomen dat ik hier niet voor eeuwig zit (wat ik wel dacht toen ik hier aankwam) en dat omdat er al mensen zijn die eind deze maand terug naar huis vertrekken en beginnen uit te rekenen hoeveel weken ze hier nog zitten. Alle sjans blijf ik tot september, want ik heb het gevoel dat ik hier ECHT nog NIET klaar ben. Ik kan mezelf nog niet eens uitdrukken in het Afrikaans en heb het gevoeld dat ik nog ZOVEEL moet zien. Jullie mogen van geluk spreken ALS jullie mij in september terugzien :D! Lekker dag nog verder!

Dimi x




==> foto’s komen deze week ergens op Picasaweb te staan (kijk vooral uit naar de foto’s van Koninginnedag en de cantus!! :-D)